Poetyka Literatury staroruskiej - D.S. Lichacow - książka wyd. 1981

Opis

Dmitrij Siergiejewicz Lichaczow (ros. Дми́трий Серге́евич Лихачёв; ur. 28 listopada 1906 w Petersburgu, zm. 30 września 1999 w Petersburgu) – rosyjski historyk literatury i kulturoznawca.

W roku 1928 aresztowany i skazany na podstawie art.58-11 KK RFSRR (zorganizowana działalność kontrrewolucyjna) na 5 lat pozbawienia wolności. Karę odbywał w Sołowieckim Obozie Specjalnego Przeznaczenia i Obozie Białomorsko-Bałtyckim. Przedterminowo zwolniony w roku 1932. W roku 1931 D.

S.

Lichaczow wraz z W.

Ju. Korolenko mając świadomość możliwej śmierci wykuli w kamieniu swoje nazwiska. Wkrótce potem Lichaczow został przeniesiony na ląd stały[1].

Pracował jako profesor uniwersytetu w Leningradzie (1946-1955). Od 1964 doktor honoris causa Uniwersytetu w Toruniu. Od 1970 był członkiem Akademii Nauk ZSRR. Publikował prace o literaturze staroruskiej i tekstologii. Autor rozpraw i studiów historycznych w formie kronik: "Słowie o wyprawie Igora", o estetyce, artyzmie i poezji staroruskiej. Prace naukowe m.in. Powiest wriemiennych let (tom 1-2, 1950), Poetyka literatury staroruskiej (1967, wyd. polskie 1981), Artystyczna spuścizna dawnej Rusi a współczesność (1971, wyd. polskie 1977), Poezja ogrodów, o semantyce stylów ogrodowo-parkowych (wyd. polskie 1991).

Został odznaczony m.in. Medalem "Sierp i Młot" Bohatera Pracy Socjalistycznej (1986), Orderem św. Andrzeja (1998), Orderem Zasług dla Ojczyzny II klasy (1996), Orderem Lenina (1986) oraz Orderem Czerwonego Sztandaru Pracy (1966). W 1991 odznaczony tytułem doktora honoris causa Uniwersytetu Karola w Pradze[2].

Pochowany na Cmentarzu Komarowskim w Petersburgu.