Dykcyonarz poetów polskich Tom 2 - Hieronim Juszyński - książka wyd. 1980

Opis

Michał Hieronim Juszyński krypt.: M. H. J.; M... H... J... (ur. 1760 w Gniazdowie, zm. 23 sierpnia 1830 w Szydłowie – polski poeta, bibliograf, historyk i kaznodzieja.

Urodził się w roku 1760 w Gniazdowie. Rozpoczął studia na Akademii Krakowskiej, gdzie miał zdobyć doktorat filozofii. Wkrótce potem podjął pracę prywatnego nauczyciela w domach Jordanów i Morsztynów. W roku 1785 został księdzem. Przebywał na warszawskim dworze prymasa M. J. Poniatowskiego. Prowadząc wówczas studia w Bibliotece Załuskich, nawiązał znajomość z T. Czackim, J. M. Ossolińskim, H. Kołłątajem i J. U. Niemcewiczem. W roku 1789 objął stanowisko profesora szkoły wydziałowej w Pińczowie, której prorektorem był w latach 1792-1794. Jeszcze przed rokiem 1794 współpracował bliżej z Czackim, towarzyszył mu w podróżach, poszukiwaniach starodruków i rękopisów. Później także utrzymywał z nim bliskie kontakty. W roku 1794 przeniósł się do diecezji tarnowskiej i pełnił funkcję wikarego kolegiaty w Wojniczu. Rok później (1795) został plebanem w Podolem, a od roku 1799 w Zgórsku. Spędził tam 11 lat, pełniąc równocześnie funkcję kaznodziei katedralnego w Tarnowie. W tym czasie poróżnił się, na pewien czas, ze swym dotychczasowym protektorem – J. M. Ossolińskim, i w roku 1810 przeprowadził się na teren Księstwa Warszawskiego. Dzięki wstawiennictwu biskupa kieleckiego Wojciecha Jana Górskiego otrzymał wówczas probostwo w Ostrowcu (pow. stopnicki) i administrację w Szydłowie. Później objął stanowisko proboszcza w Wiślicy oraz profesora i oficjała w Kielcach (od roku 1819). Sześć lat później (1825) powrócił na probostwo w Szydłowie. Przez większość swego życia gromadził starodruki i rękopisy, które ostatecznie sprzedał (za 200 dukatów) kasztelanowi J. F. Tarnowskiemu z Dzikowa. ! Uwagi: Brzegi stron zakurzone. Oprawa wytarta, porysowana.