Zaborowska nuta - Jędrzej Cierniak - książka wyd. 1956

Opis

Jędrzej Cierniak (ur. 15 października 1886 w Zaborowie, zm. ok. 2 marca 1942) – działacz oświatowy, pedagog, organizator amatorskich teatrów ludowych, a od 1927 wizytator ministerialny oświaty pozaszkolnej. Najstarszy syn pięciorga dzieci Rozalii i Jana. Ukończył szkołę ludową w Zaborowie. W 1900 rozpoczął naukę w gimnazjum w Bochni. W latach 1908–1913 student polonistyki i filologii klasycznej na Uniwersytecie Jagiellońskim. W 1914 zgłosił się jako ochotnik do I Brygady Legionów. W 1916 poślubił Zofię Langierównę, rok później odmówił złożenia przysięgi wierności Monarchii Austro-Węgierskiej i oboje byli zmuszeni opuścić Kraków i zamieszkali w Warszawie. Od 1923 do 1939 redaktor naczelny „Teatru Ludowego”. W 1929 założyciel i prezes (do 1939) Instytucji Teatrów Ludowych. Jako organizator amatorskiego ruchu teatralnego dążył do zjednoczenia regionalnych Związków Teatrów i Chórów Ludowych, opowiadał się za samorodnym teatrem ludowym sięgającym do pieśni, tańców i zwyczajów ludowych, sam nadawał im formę dramatów i je inscenizował, np. Dożynki – wystawione kilkakrotnie, Szopka krakowska (1926), Wesele krakowskie (1926), Franusiowa dola (1934). Wydał wspólnie z A. Bieniem książkę Teatry ludowe w Polsce (1928). Wybór pism Cierniaka ukazał się w tomie Zaborowska nuta (1956). Aresztowany 24 kwietnia 1941 przez hitlerowców i rozstrzelany w masowej egzekucji na początku marca 1942. Władysław Bartoszewski w książce Warszawski pierścień śmierci przypuszcza, że egzekucji dokonano na terenie obozu pracy Treblinka I. Symboliczny grób Jędrzeja Cierniaka znajduje się na cmentarzu w Palmirach. Jego imię nosi Szkoła Podstawowa nr 114 w Warszawie (Warszawa – Targówek, ul. Remiszewska 40) oraz Publiczne Gimnazjum w Zaborowie. ! Uwagi: Brzegi stron lekko zakurzone. Oprawa nieznacznie zarysowana i wytarta na krawędziach. Strony pożółkłe.